-Aan alles komt een eind- column van Niels Roelen

Aan Alles komt een eind 
Column van Niels Roelen– auteur van “Soldaat in Uruzgan”
met dank aan de auteur.

“Soms hoor je een verhaal dat te bijzonder is om niet op te schrijven. Soms hoef je niet meer te doen dan dat.

Zeventien is Harry als hij op de stranden van Normandië wordt gedropt. Aan de rand van volwassenheid begint zijn echte leven met een oorlog die, voor hem, zal doorgaan tot in Berlijn. Op het strand bij Bayeux, toen beter bekend als Gold Beach, was hij getuige van de bevrijding maar vooral van de onvoorstelbare prijs die daarvoor werd betaald.

In de opmars naar Berlijn werd Harry achttien maar volwassen was hij allang. Op zijn rondtocht door Europa zag hij doden, gewonden en krijgsgevangenen, krijgsgevangenen die hij zelf ook regelmatig maakte. Het waren de beelden die voor hem destijds de oorlog vormden. Sinds zijn eerste landing is er geen jaar voorbij gegaan dat hij niet, samen met zijn vrouw, terug naar Normandië komt en terugdenkt aan die ene dag van in zijn leven. Al meer dan 65 jaar landt Harry op de stranden in Normandië en als hij er niet landt droomt hij erover, dromen die hem vaak wakker houden of rechtop in zijn bed laten ontwaken, nachtmerries die hem maar niet met rust willen laten.

Ook afgelopen jaar was hij op het strand te vinden. De zee had hij al die jaren van een veilige afstand wel gezien maar was hij er nooit meer ingegaan. Het had misschien iets Shakepeariaans: Not all the water of Neptune’s great oceans could wash the blood away from these hands, sprak lady Macbeth ooit. Voor Harry lag het andersom, de oceaan was een oceaan van bloed en nog steeds als hij hier naar het strand keek zag hij de rode gloed over de golven die langzaam het strand oprolden. Een rode gloed zoals hij die op die ene dag in juni ook had gezien.

Het was op dit strand dat hij in gesprek raakte met een paar scholieren uit Eindhoven. Jaarlijks bezoeken zij de stranden van Normandië om daar een vredesfakkel aan te steken en deze naar Nederland te brengen waar ze zal worden gedoofd. Een groep meisjes van misschien een jaar of zeventien zien Harry op het strand staan, nieuwsgierig en onbekend met de oorlog vragen ze hem naar zijn verhaal, dat hij openhartig aan hen vertelt. Ademloos luisteren ze naar het verhaal van deze veteraan, de geschiedenis lessen worden realiteit en verlegen stellen ze hem de vraag of ze hem misschien een knuffel mogen geven. Harry stemt in en zwijgend krijgt de oude man een knuffel van een generatie die hij niet kent.

Die nacht slaapt hij voor het eerst de hele nacht door, geen nachtmerries, geen zweet, geen angst, slechts rust. Samen met zijn vrouw vertrekt Harry de volgende ochtend opnieuw naar het strand waar hij zich uitkleedt en dan langzaam de zee inloopt. Als hij tot zijn middel in het water staat laat hij zich langzaam omlaag zakken en gaat kopje onder.

Terug op het strand droogt hij zich af en kleed zich weer aan. Het heeft misschien even geduurd maar voor Harry is de langste dag eindelijk voorbij.” 

© 2010 Niels ®elen  www.nielsroelen.nl