-Where the action was -Penny Colman

Nederlandse recensie. (For the English review, click here )

where the action was- ColmanWhere the action was: women war correspondents in World War II

Auteur: Penny Colman
Boekvorm: hard cover met foto’s
Pagina’s: 128
Uitgever: Crown Press
Uitgebracht: februari 2002
ISBN: 0-517-80075-6

Bespreking:Voor een journalist is niets mooier dan daar te zijn, waar het nieuws  plaats vindt en in tijden van oorlog is het front de meest aangewezen plek daarvoor. Vrouwelijke journalisten vormen hierop geen uitzondering, ook zij wilden de strijd verslaan. Op bescheiden schaal gebeurde dit al in de Eerste Wereldoorlog, doch in de Tweede Wereldoorlog nam hun aantal fors toe. Deze vrouwen moesten over veel moed beschikken, want hun carrière verliep niet makkelijk, in tegenstelling tot de mannelijke journalisten. Auteur en historicus Penny Colman heeft een aantal van deze vrouwen beschreven in haar boek: “vrouwen “Where the action was: Women war correspondents in World War II”, verschenen bij Crown Publishers in 2002. Doch dit boek is nog steeds actueel, aangezien tot op heden de prestaties van deze journalisten nog steeds ondergewaardeerd zijn gebleven.

Veel vrouwen, die in de Tweede Wereldoorlog  oorlogscorrespondent waren, begonnen hun werkzaamheden vaak al in de jaren ’30, een periode van grote onrust. In 1936 brak de Spaanse burgeroorlog uit en in 1938 viel Hitler Polen binnen. Op journalistieke wijze  portretteert Colman diverse journalisten van het eerste uur. Vrouwen als Martha Gellhorn, Margaret Bourke- White, de Russische Sonia  Tomara en de Amerikaanse Sigrid Schulz  waren echte durfals. Ze leden niet alleen dezelfde ontberingen als hun mannelijke collega’s , ze werden dikwijls ook nog eens tegengewerkt. Velen kregen geen officiële aanstelling, het was vrouwen immers niet toegestaan zich aan het front te begeven. Maar ze gingen toch. De vrouwelijke journalisten waren over the hele wereld werkzaam. Tomara bijvoorbeeld ging naar China en Dickey Chapelle was oorlogsfotografe in the Pacific.  Haar inzet leidde er zelfs toe dat ze haar accreditatie kwijt raakte. Margaret Bourke- White en Ruth Cowan volgden de oorlogsverrichtingen in Afrika. Hoe moeilijk het daar was voor vrouwelijke journalisten onthulde het telegram van Ruth Cowan aan Eleanor Roosevelt:”moedig geen vrouwen aan om naar Afrika te komen. De mannen willen ons niet hier”.

Desondanks lieten de vrouwen zich niet opzij zetten. Toen de invasie in Normandië op handen was, wilden ook zij daar aanwezig zijn om D-day verslaan. Ze waren druk bezig met de voorbereidingen, doch werden op het laatste moment door hun bazen tegengehouden. Door allerlei listen te bedenken, slaagden verschillende journalisten er toch in om toch naar Normandië te gaan. Gellhorn en Bourke- White trokken zelfs met de geallieerden mee naar Duitsland en die opmars met de troepen bracht hen ook langs de concentratiekampen als Buchenwald en Dachau. Met hun camera’s registreerden ze het leed dat daar geheerst had. Maar ook de lijken, die er nog opgestapeld lagen, ontsnapten niet aan hun lenzen. Voor de meeste vrouwen hield na de oorlog hun journalistieke carrière op.  In het laatste hoofdstuk geeft Colman van iedere vrouw, die in het boek genoemd is, een korte beschrijving van het verloop van hun carrière na de oorlog.

“Where the action was”is een zeer interessant boek, omdat het een kant van de Tweede Wereldoorlog belicht, die nauwelijks bekend is. Iedereen, die belangstelling heeft voor oorlogsverslaggeving, zal dit boek fascinerend vinden. De schrijfstijl is kort en bondig, omdat Penny Colman zich juist richt tot de jongere lezers. Ze wil hen bewust laten worden dat de status, die vrouwelijke journalisten tegenwoordig hebben, helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Vrouwen hebben hard moeten werken om die positie te verkrijgen. Niets kon hen tegenhouden om daar te zijn waar de actie was en nog steeds niet. Zelfs als dat betekent dat ze aan de frontlinies moeten zijn voor de beste verhalen.

Beoordeling: X X X X X Uitstekend

Advertenties