-Task Force Uruzgan-red.Noël van Bemmel

Task Force Uruzgan
Militairen schrijven over hun ervaringen in Afghanistan


Onder redactie van Noël van Bemmel en met mederwerking van Arnon Grunberg.
Boekvorm: paperback met illustraties van Erik Kriek
Pagina’s: 224
Uitgever: Meulenhoff
Uitgebracht: november 2009
ISBN: 978.90.2908.547.2

 

Opmerking: Een deel van de opbrengst gaat naar Uruzgan, ter bevordering van onafhankelijke journalistiek door Afghanen.

Illustraties gepubliceerd mét toestemming van de uitgeverij, waarvoor dank!

 
 
 
 
 

de stoere held Kaas

 Bespreking: Militairen worden vaak maar op twee manieren gezien: als vijand of als held. Ze zijn immers synoniem aan oorlog en vechten,  maar  wat is de waarheid over die heldendom? Hoe zit het met de militairen, die betrokken zijn de missies, zoals bijvoorbeeld Uruzgan?   Regelmatig zijn er discussies gaande over het wel of niet door laten gaan van de missie aldaar, maar van wat zich tijdens die missies werkelijk afspeelt, en wat onze militairen daar doormaken, hebben de meeste Nederlanders geen idee. Journalisten mogen ook niet overal bij zijn en dus blijft het nieuws schaars en de werkelijke ervaringen verborgen voor het thuisfront. Dat vond ook Noël van Bemmel, defensieredacteur van de Volkskrant. Zijn inspanningen leidden tot dit boek “Task Force Uruzgan” met als opzet inzicht te geven in de belevingswereld van de militairen, die gediend hebben in Uruzgan.

Veel militairen vinden dat hun werk meer erkenning verdient dan het tot op heden krijgt, maar wat valt er te erkennen, als niemand goed op de hoogte is van wat er in gebieden als Afghanistan of Uruzgan gebeurt? Van Bemmel zag dit in en -gefascineerd geraakt  door de Amerikaanse  schrijfkampen, die opgezet waren om militairen tot het opschrijven van hun verhalen te bewegen -ging hij in Nederland aan de gang. Hij benaderde ook de schrijver Arnon Grunberg voor de literaire begeleiding  en de inzet van beide mannen leidde ertoe dat verschillende militairen  toch de moed gingen vatten om hun verhaal op te schrijven en het resultaat is zeker niet onverdienstelijk te noemen. Het boek bevat uiteenlopende verhalen van zowel vrouwelijke als manlijke militairen en afkomstig van allerlei militaire disciplines. Van vrachtwagenchauffeur tot verpleegster en van soldaat tot kolonel.  De beschrijvingen variëren van ervaringen, die vooraf gaan aan een gevecht of tijdens een patrouille tot aan de medische gevallen, die zich voordoen, bij zowel de Afghaanse burgers als bij de militairen zelf. Maar ook is er het verhaal van een sergeant-majoor, die de laatste vlucht mee maakt van een Antonov AN-12-vliegtuig. Hoewel ieder verhaal uniek is, hebben de meeste verhalen gemeen dat ze de lezer weten te ontroeren.

In “Task Force Uruzgan”  is namelijk zonder meer  de mens aan het woord, die in iedere soldaat aanwezig is. Er is geen ruimte voor heldendaden, want daar gaat het in dit boek niet om. Ieder verhaal is heel persoonlijk geschreven en bij veel van die verhalen komen duidelijk de dilemma’s naar voren, waarvoor men zich steeds geplaatst ziet, wanneer er beslissingen genomen moeten worden. Dilemma’s, waarvoor lang niet altijd overleg mogelijk is en die zich voor kunnen doen voor of tijdens de strijd, maar soms ook gewoon door cultuurverschillen of bij medische beslissingen, die gaan om leven en dood. Niets wordt daarbij uit de weg gegaan. Zo verhaalt een militair over zijn vertwijfeling die hij heeft voor hij de strijd aangaat. Verzocht wordt dan om een afscheidsbrief/video te maken voor het thuisfront. Ergens wil hij dat, doch steeds schuift hij dat moment voor zich uit. Immers, toegeven aan die opdracht betekent de erkenning dat het mis kan gaan en dat wil hij niet aanvaarden. Maar ook wordt er geschreven over de kameraden, die tijdens de missie sneuvelden. Ter sprake komt dan ook de angst, of eerder de onzekerheid over wat de soldaten te wachten staat wanneer zij straks ten strijde zullen trekken.  Verbroedering is dan ook iets geheel vanzelfsprekends,   levend in een volledig andere wereld ontstaan er hechte- bijna familiare- banden. Met zorg voor elkaar, maar ook met trots van de officieren voor hun manschappen.

 “Task Force Uruzgan” is een zeer vlot geschreven boek  dat leest als een spannend jongensboek, waarbij ieder verhaal de eigen kenmerkende stijl van zijn auteur behoudt, ondanks de literaire begeleiding van Grunberg. De verhalen worden bovendien ondersteund met karakteristieke tekeningen van Erik Kriek en ieder verhaal wordt ingeleid en besloten met een korte aanvulling over de auteur. Al getuigen de verhalen dan wel van diepe ernst,  aan humor ontbreekt in dit boek zeker niet. Ook zijn de emoties tussen de woorden door voor de lezer goed voelbaar. Echter, hoewel het hier om sterke persoonlijke gevoelens gaat, blijven toch de diepste gevoelens voor de lezer verborgen. De ervaringen, die opgedaan zijn tijdens de missies, zijn dikwijls zo ingrijpend geweest dat het de vraag is of die diepste gevoelens ooit aan de oppervlakte zullen komen. Niettemin dragen deze verhalen bij aan een beter besef van wat de vrouwen en mannen in Uruzgan meemaken. Arnold Grunberg begon aan het project onder de motivatie dat achter elke soldaat een verhaal moest schuilen en dit boek getuigt daarvan. Het zijn stuk voor stuk bijzondere en indrukwekkende verhalen, die zeer zeker de moeite van het lezen waard zijn en die de lezer ongetwijfeld nog lang zullen bij blijven wanneer hij ze eenmaal gelezen heeft!
Vermeld dient nog te worden dat het boek  voorzien is van een soldatenwoordenlijst.

Martine's herder

  Beoordeling: X X X X X  Uitstekend

4 thoughts on “-Task Force Uruzgan-red.Noël van Bemmel

  1. Mooi om te lezen dat het boek zo`n goede recensie krijgt.
    Voor ons `schrijvers`is het namelijk een sprong in het diepe en daarom erg leuk om te zien dat het boek goed ontvangen wordt.
    Begreep dat de 2de druk al gemaakt wordt.
    Hartelijke groet, martine

  2. @martine, gefeliciteerd met die tweede druk! En dank voor je reactie, al komt het compliment toch echt jullie toe! Ben blij een steentje te kunnen bijdragen.

  3. L.s.
    Als co-auteur van boven besproken boek ben ik erg blij met de mooie, invoelende recensie. Daaruit blijkt dat de bedoeling goed is overgekomen. Dat is een compliment voor alle schrijvers, en zeker ook voor Noël van Bemmel die het lef had om voor dit idee te gaan.

    • Dank U voor het compliment, het is ook een indrukwekkend boek. Maar wat U schrijft: het is op de eerste plaats een compliment voor alle schrijvers, omdat ze de moed hadden om de lezer op deze manier deelgenoot te willen maken van hun ervaringen. En uiteraard ook lof voor de redacteur voor zijn initiatief.

Reacties zijn gesloten.